· 

Ik heb het helemaal mis.

'Hij eet raar,' zegt Steef, terwijl hij met z'n vinger wijst naar een jongeman met Down Syndroom. Steef blijft wijzen, kijken en lachen. Wat nu?


 

Het is de eerste avond van onze vakantie in de Bourgogne en om dat te vieren gaan we een hapje eten in het kasteelrestaurant van de camping. 

Na het doorgeven van onze bestelling in het Frans, wat Steef en Len met grote interesse volgen, zet Steef vaker dan anders zijn minion-imitatie in. Met een brede lach beweegt hij zijn armen als een robot heen en weer terwijl hij minion-achtige geluiden maakt. 

'Hij eet raar'

'Hij eet raar,' zegt Steef weer terwijl hij met z'n vinger wijst naar iemand aan een tafeltje achter mij. 
'Niet wijzen, Steef, dat is niet netjes,' leggen we uit.
'Weah weah aah dea!' roept minion-Steef weer.
'Dat is te hard, Steef, zachter,' zeggen we tegen Steef. En ik kijk even achterom. 
Aan het tafeltje zit een jonge man met het syndroom van Down samen met zijn ouders te eten. Met zijn gezicht dichtbij het bord slurpt hij zijn spaghetti op.
'Volgens mij vindt hij het heel lekker, Steef,' zeg ik tegen hem. Als Steef weer wilt wijzen legt Robbert-Jan Steefs hand terug op tafel.

 

Kleine hapjes

Ergens is het heel ironisch dat Steef een opmerking maakt over hoe iemand anders eet. Zelf propt hij zijn eten in zijn mond. Het liefst zo veel mogelijk om er vervolgens met open mond op te kauwen. We helpen hem bij elke maaltijd herinneren hoe het ook alweer moet: 'Eén hapje afbijten, een KLEIN hapje, Steef, niet zo'n grote, kauwen kauwen kauwen, en dan doorslikken.' 

 

In het Engels

Maar als Steef blijft wijzen, kijken, lachen en voor minion probeert door te gaan, zeg ik tegen Steef: 
'Ga je maar even voorstellen. Ga maar zeggen wie je bent.'


En samen lopen we, Steef voorop, naar het tafeltje.
'Hallo,' zegt hij met onverminderd enthousiasme.
'Ik ben Steef.'


De jonge man stopt met eten en kijkt hem aan.
'Hello, how are you?' zeggen zijn ouders. 
'Vind je het lekker?' vraagt Steef terwijl zijn ogen op de jongen gericht blijven. 
'Ze komen uit Engeland Steef, je moet Engels praten! Do you like your spaghetti?' vraag ik aan de jongen.
'Yes,' zegt hij glimlachend.

 

Special needs

We kletsen even. Steef en Len doen hun uiterste best zich voor te stellen in het Engels. De jonge man blijkt Ben te heten en 26 jaar oud te zijn. Hun vakantie zit er al bijna op en die van ons begint net.
'Steef recognized something, but was not quite sure what exactly, I think,' vertel ik.
'Yes, we figured. How is he doing?' vraagt Steefs vader met oprechte interesse.
'Having a child with special needs has quite an impact on your family, hasn't it?' 

En we wisselen even uit. Een bijzonder klein gesprekje, zomaar uit het niets. Dan komt ons eten eraan, gaan we weer aan tafel zitten en gaat Bens vader met Ben mee naar de wc. Steef en Len eten frietjes ('Steef, klein hapje, eerst kauwen, dan pas een nieuw hapje, even wachten).

 

Vreemde man

'Ik vond het maar een vreemde man,' zegt Len.
'Ben is ook een beetje ánders, Len,' probeer ik uit te leggen terwijl ik tegelijkertijd een alternatief hoop te bieden voor het woord 'vreemd'.

'Ik bedoel Ben niet, ik bedoel zijn vader!'


Maud Wilms is liedjesmaker en inspirator.
Ze is moeder van Steef (2009) en Len (2011).

Lees hier meer over haar.

 

Maud schreef het voorleesboek 'Len en zijn broer'. Een prachtig verhaal voor kinderen die, net als Len, opgroeien met een broer, zus of klasgenoot met beperking. Je bestelt het hier!



Lees meer blogs:


Wil je Mauds hartverwarmende meedoen-verhalen in je mailbox ontvangen?