Het geheim onthult: Wat zeg je tegen een 'gehandicapte'?

Een onbekende jongen denkt Arje te kunnen typeren. Ik denk echter dat hij niet op de hoogte is van het geheim...

 

(582x gelezen)


Op carnavalszaterdag zakken we af naar een klein, Brabants dorpje, waar mijn zus en haar man wonen. De optocht zal vóór hun huis rondtrekken.

Arje verheugt zich op de drumfanfares die langs zullen komen. Hij vuurt de ene na de andere vraag op ons af. Loek heeft z'n minion-pak aangetrokken en ik schmink 'm geel met een mooie bril.

Als de eerste wagens zijn gepasseerd is het duidelijk dat we kijken naar een optocht van professionele wagenbouwers. De ene wagen is nog mooier en hoger dan de ander. Hele groepen kinderen en jongeren lopen mee. We kijken naar hun kleurige kleren en prachtige gezichten. We lijken wel VIP's, want al deze pracht en praal trekt vlak voor ons voorbij.
Vooral Loek kijkt zijn ogen uit. Bij elke wagen met herkenbare TV-figuren, zie ik zijn gezicht extra opleven.

Ook Arje heeft geluk, want er zijn al twee fanfares langs geweest. En elke carnavalsgroep die de bocht om komt, begroet hij met een roffel op zijn trommel.

Maar plots staat de optocht stil.
De tieners die voor onze neus staan, lijken blij te zijn dat ze de zware wagen even niet meer hoeven voort te duwen. Ze kijken wat om zich heen en kletsen met elkaar.
Totdat ineens, zomaar ineens, de rollen omgedraaid zijn.

Nu... worden wíj bekeken.

Veel ogen blijven rusten op Arje, die vol overgave met zijn stok op de trommel staat.

Als de groep heel langzaam weer in beweging komt, zie ik het gebeuren. 
Eén van de jongens trekt zijn mond in een hoek. Hij beweegt zijn armen in schokkende bewegingen voor zich uit. Er komt een zwaar geluid uit zijn keel. De jongens en meiden om hem heen lachen om het 'grapje', en kijken nogmaals om naar Arje. 

-----

In zijn verdediging: Deze jongen heeft waarschijnlijk nooit iemand ontmoet met een verstandelijke beperking. Op zijn basisschool zat misschien wel helemaal geen kind met een beperking. Misschien vindt hij het spannend of gek om Arje te zien. En weet hij gewoon niet zo goed wat hij kan doen of kan zeggen.
En weet je, ik kan me dat oprecht heel goed voorstellen. Arje ziet er ook anders uit dan je gewend bent.
Maar het lijkt me toch wel fijn, wanneer deze ongemakkelijke situatie in het vervolg niet meer zomaar ontstaat. 

Daarom onthul ik aan hem graag het geheim. 
Want ja... wat zeg je als je iemand ontmoet die een beperking heeft?
Het is niet zo moeilijk. 
Je moet het alleen wel even weten.

Probeer 'hallo' eens.

 

 

Wat leuk dat je mijn blog las!

Ik schrijf elke 3 weken een blog, en verstuur dit aan mijn nieuwsbrieflezers. In blogs schrijf ik over de invulling van het leven van mijn zoon Arje. Ondanks zijn beperking, groeit hij midden in de samenleving op. Daar wordt de wereld mooier van!
Ik schrijf hier ook liedjes over en stuur je ook elke keer een 1-minute-song toe.
Mijn E-zine bestaat dus eigenlijk alleen maar uit goed nieuws, inspiratie, muziek en inclusieve verhalen. Ook daar wordt de wereld mooier van! 
Hieronder kun je je inschrijven. Join the list!
Hartelijke groetjes,
Maud Wilms

Wie moet dit blog zeker lezen?

Deel 'm op:

Maud als spreker en liedjesmaker op jouw bijeenkomst?

Ben jij werkzaam in het onderwijs, de zorg, bij een gemeente, WSP of MVO-platform? Dan kun je me inzetten als samenvattend liedjesmaker en key-note spreker op symposia, studiedagen of congressen.
Klik op de oranje woorden voor meer informatie en de mogelijkheden.

Reactie schrijven

Commentaren: 1
  • #1

    Marika (dinsdag, 13 februari 2018 22:08)

    Ha Maud, bekende situatie. Alleen bij onze Jeroen zie je het niet direct, maar door zijn bewegingen en gedrag wel. In het begin probeerde ik het wel eens uit te leggen, later niet meer. Op een gegeven moment toen Jeroen het zelf begreep, zei hij in een winkel tegen een verkoopster. Kijk niet zo. Ik heb een beperking nou en? Ze wist niet waar ze moest kijken. Ik was beretrots op hem.