'Hij heeft hier niets aan. Laat hem toch thuis.'

zei een andere moeder op Koningsdag 2 jaar geleden. Hoe beleeft hij tegenwoordig zo'n feestdag?

(1309x gelezen)


Arje deed niet mee aan de spelletjes zoals de andere kinderen.
Hij stond zoals hij altijd staat: midden op het veld, wijdbeens, met de handen op zijn oren en zijn mond open.
Minutenlang.

 

 

Als Arje zo staat, zie ik een manneke in opperste concentratie. Hij legt zijn handen op z'n oren om zelf te kunnen bepalen hoe hard hij alle geluiden wil laten binnenkomen. En zijn mond hangt open omdat hij al zijn spieren nodig heeft om alles in zich op te nemen. Hij wil er geen moment van missen.

Hij doet mee. Op zijn manier.

TERUG NAAR NU
Na een gezellige spelletjesochtend in het dorp gaan we naar het Beekpark. Daar staat de ene stormbaan na de ander. Omhoog klimmen, schuiven over boomstammen en proberen niet in de ballenbak te vallen, van heel hoog naar beneden glijden... Arje's broertje Loek krijg hier geen genoeg van. Arje kan hier helemaal niets mee.

En even bekruipt me dat gevoel. Ik hóór het die andere moeder nog zeggen: 'Laat hem toch thuis'. WAT DOEN WE HIER?

 

Maar terwijl Loek, onder toeziend oog van Robbert-Jan, voor de derde keer een stormbaan beklimt, geeft Arje mij zelf het antwoord. 

'Wie komen we tegen, mam?'
'Wie? Dat weet ik niet, dat zien we wel.'
'We komen Maik tegen hè?'
'Nee, dat denk ik niet, lieverd.'
'Maar wie komen we dan tegen?'

 

En nog voordat hij dat heeft gezegd, worden we aangesproken door oude bekenden. We maken een kletspraatje over beugels, één van Arje's favoriete onderwerpen. En hij vraagt of ze willen lachen, zodat hij even kan controleren of ze echt geen beugel in hun mond hebben. Twee minuten later komen we een oud-collega met zijn gezin tegen. En al gauw gaat het over drumstellen. ('Heb je een elektrische?' 'Kun je heel hard?' 'Mag ik ook eens?')

En dan heb ik het door. Arje geniet. Hij kan motorisch onmogelijk een stormbaan beklimmen, maar hij netwerkt als een gek! Ik ga mee in zijn energie. Samen kijken we rond wie we nog meer zien. We komen opa en oma tegen, Henk, een klasgenootje, een oud-leerling van mij en een meester van zijn school.

En op dat moment heb ik tranen in mijn ogen. Want door al het lawaai heen hoort Arje 'Okido', het lied van de Koningsspelen. Het dansje is druk geoefend op school. We gaan op het geluid af en zien kinderen dansen op een podium. De voorstelling is net afgelopen. Alleen staat het geluid veel te hard... Ik aarzel niet, til Arje op, draag hem vliegensvlug door de geluidsbarrière heen en zet hem achter de geluidsboxen op het podium. Daar is het te doen!

En Arje danst. Hij doet mee. Op zijn manier.

'Highfive,' zegt een jongen. 'Jij kan goed dansen!'

 

 

 


Organiseer je een symposium, studiedag of congres?

Dan vind je dit E-book op precies het juiste moment!  
Het staat boordevol tips om jouw bijeenkomst een boost te geven.
Vul hier je emailadres en naam in, en ik stuur het gratis naar je toe!

Liever geen E-book maar wel mijn inclusieve verhalen ontvangen?

Laat hier je emailadres achter, en ik stuur elke 3 weken een nieuw blog naar je toe!


Organiseer je een symposium, studiedag of congres?

Dan vind je dit E-book op precies het juiste moment!  
Het staat boordevol tips om jouw bijeenkomst een boost te geven.
Vul hier je emailadres en naam in, en ik stuur het gratis naar je toe!

Liever geen E-book maar wel mijn inclusieve verhalen ontvangen?

Laat hier je emailadres achter, en ik stuur elke 3 weken een nieuw blog naar je toe!



Reactie schrijven

Commentaren: 3
  • #1

    winfried.adriaansen@immens-maastricht.nl (maandag, 08 mei 2017 09:25)

    Hoi Maud,

    Ik heb enorm veel bewondering voor je! Je doet het enorm goed. Het zal veel energie kosten, maar zoals je zelf al zegt, als Arjen geniet, geniet jij ook!
    Ga zo door!

    groetjes, Winfried

  • #2

    tony (donderdag, 15 juni 2017 11:45)

    Maud, je beschrijft Arje op een voor ons zeer herkenbare manier. We genieten eveneens met volle teugen van onze kleinzoon Mattia. Wat kan hij fascineren, intrigeren. Zo lief, zo zoet. Hoe geweldig kan een kind 's mens leven verrijken, ook al is hij anders. Mijn grootste wens : met hem een podium beklimmen : Mattia op drum en ik op gitaar, want ... drummen kan hij, niet normaal. Ontzettend respect voor jouw initiatief. Mvg, Tony

  • #3

    Maud Wilms (vrijdag, 16 juni 2017 11:29)

    Hoi Winfried, Dankjewel voor je warme berichtje!

    Hoi Tony, wat mooi dat je je grootste wens deelt. Volgens mij wordt dat een fantastisch optreden! Bedankt voor je verhaal!

    Warme groetjes, Maud