· 

'Hij heeft hier niets aan. Laat hem toch thuis.'

Dit zei een andere moeder jaren geleden tegen me toen Steef ook meedeed aan de spelletjes op (toen nog) Koninginnedag.


Meedoen is een groot woord. Steef was erbij. Maar echt meedoen, zoals de andere kinderen... dat lukte toen nog niet.
Hij stond zoals hij altijd staat: midden op het veld, wijdbeens, met de handen op zijn oren en zijn mond open.
Minutenlang.

 

 

Als Steef zo staat, zie ik een manneke in opperste concentratie. Hij legt zijn handen op z'n oren om zelf te kunnen bepalen hoe hard hij alle geluiden wil laten binnenkomen. En zijn mond hangt open omdat hij al zijn spieren nodig heeft om alles in zich op te nemen. Hij wil er geen moment van missen.

Hij doet mee. Op zijn manier.

 

Terug naar nu

Na een gezellige spelletjesochtend in het dorp gaan we naar het Beekpark. Daar staat de ene stormbaan na de ander. Omhoog klimmen, schuiven over boomstammen en proberen niet in de ballenbak te vallen, van heel hoog naar beneden glijden... Steefs broertje Len krijg hier geen genoeg van. Steef kan hier helemaal niets mee.

En even bekruipt me dat gevoel. Ik hóór het die andere moeder nog zeggen: 'Laat hem toch thuis'. WAT DOEN WE HIER?

 

Maar terwijl Len, onder toeziend oog van mijn man, voor de derde keer een stormbaan beklimt, geeft Steef mij zelf het antwoord. 

'Wie komen we tegen, mam?'
'Wie? Dat weet ik niet, dat zien we wel.'
'We komen Maik tegen hè?'
'Nee, dat denk ik niet, lieverd.'
'Maar wie komen we dan tegen?'

 

 

En nog voordat hij dat heeft gezegd, worden we aangesproken door oude bekenden. We maken een kletspraatje over beugels, één van Steefs favoriete onderwerpen. En hij vraagt of ze willen lachen, zodat hij even kan controleren of ze echt geen beugel in hun mond hebben. Twee minuten later komen we een oud-collega met zijn gezin tegen. En al gauw gaat het over drumstellen. ('Heb je een elektrische?' 'Kun je heel hard?' 'Mag ik ook eens?')

 

Compliment

En dan heb ik het door. Steef geniet. Hij kan motorisch onmogelijk een stormbaan beklimmen, maar hij netwerkt als een gek! Ik ga mee in zijn energie. Samen kijken we rond wie we nog meer zien. We komen opa en oma tegen, Henk, een klasgenootje, een oud-leerling van mij en een meester van zijn school.

En op dat moment heb ik tranen in mijn ogen. Want door al het lawaai heen hoort Steef 'Okido', het lied van de Koningsspelen. Het dansje is druk geoefend op school. We gaan op het geluid af en zien kinderen dansen op een laag podium. De voorstelling is net afgelopen. Alleen staat het geluid veel te hard... Ik aarzel niet, til Steef op, draag hem vliegensvlug door de geluidsbarrière heen en zet hem achter de geluidsboxen op het podium. Daar is het te doen!

En Steef danst. Hij doet mee. Op zijn manier.

'Highfive,' zegt een jongen. 'Jij kan goed dansen!'



Maud Wilms is liedjesmaker en inspirator.
Ze is moeder van Steef (2009) en Len (2011). 
Lees hier meer over haar.

 

Ze schreef het boek 'Len en zijn broer - een verhaal waarin iedereen meedoet.' Een prachtig voorleesverhaal voor kinderen.
Je bestelt het hier! 



Lees meer blogs:


Wil je Mauds hartverwarmende, meedoen-verhalen in je mailbox ontvangen?