· 

'Mam, het was veel te ....'

Voor het eerst zijn mijn kinderen aanwezig bij een optreden van mij. Wat vonden ze ervan?


'Er zijn trombones en tuba's,' somt Steef op.
'Ja,' knik ik. 'Klopt als een bus.'
'Bus nummer 12?' vraagt Steef en heimelijk kijkt hij door het raam naar buiten. 

 

Nee, geen echte bus. Dat zeg je zo als het helemaal klopt wat je zegt,' leg ik uit. 'Welke instrumenten zitten er nog meer in het fanfare-orkest?' 
'Saxofoons, trompetten en het slagwerk.' 
'Zo!' zeg ik. 'Dat weet je goed.'

'En wij mogen kijken. Len en ik. Naar jou. En Linda. En Dyanne. En het symfonie-orkest.'
Steef houdt van moeilijke woorden.
'Ja. Jij, Len en papa mogen komen kijken naar het FANFARE-orkest.' 

 

Op Geveul

Meestal treed ik op als spreker en vertel ik mijn persoonlijke verhaal over inclusie in liedjes. En eigenlijk net zo vaak maak ik ter plekke een liedje van de inhoud tijdens congressen en symposia.
Maar af en toe komt het voor dat ik weer eens op een cultureel podium sta. En dat was afgelopen zondag het geval. Samen met Linda Zijlmans en Dyanne Sleijpen, mijn twee Limburgse muzikale vriendinnen, speelden we samen met het Limburgs Fanfare Orkest. 
Je snapt, in dat orkest zit de crème de la crème van de beste blazers die Limburg rijk is.

We vormen de afsluiter (Wauw...!) van Festival SJIEK, dat overdag plaatsvindt in Roermond. Leuk, want zo kunnen de jongens eens komen kijken. En dat gebeurt eigenlijk nooit.

 

In het publiek

Dus daar zitten ze dan. 
In het publiek.
Met hun mooie kleren aan.
In het theater.
Tussen 150 andere mensen.

Het LFO speelt ónze liedjes. 
Er is als muzikant haast niets mooiers dan dat... 50 muzikanten die onze eigen geschreven liedjes spelen.
Ik kan haast niet verwoorden hoe ongelooflijk gaaf ik dat vind.

Het LFO en wij... we spelen de sterren van de hemel (mag je dat van jezelf zeggen? Ach, ik doe het gewoon! :))

 

Op het podium

En na het concert krijgen ze het voor elkaar. Steef weet de stokken van drummer Sander af te troggelen en slaat een aardig riedeltje weg op zijn drumstel. Ondertussen kruipt Len op het cajon. En als wederdienst helpen ze met het opruimen van de spullen. 
Sander is de held van de avond.

 

Terug naar huis

Als we terugrijden naar Apeldoorn ben ik toch wel benieuwd wat ze ervan vonden. 

'Ik moest bijna huilen bij het liedje Ein Ster, mam' zegt Len. 

Het raakt me, want het lied was ook prachtig. Dyanne, Linda en ik raken altijd in een soort van melancholische stemming als we het zingen. Ik vind het mooi dat Len die lading voelde.

'Het waren maar 9 liedjes, mam,' zegt Steef met een sip stemmetje.
'Het was veel te kort!' 

 

 


Maud Wilms is liedjesmaker en inspirator.
Ze is moeder van Steef (2009) en Len (2011).
Lees hier meer over haar.

Maud schreef het voorleesboek 'Len en zijn broer', een prachtig verhaal waarin iedereen meedoet. Onmisbaar in elke boekenkast van kinderen van 6 tot 10 jaar! Je bestelt het hier!

 



Lees meer blogs:


Wil jij Mauds Meedoen-verhalen in je mailbox ontvangen?