Ik weet even niet wat ik moet zeggen

En ineens zat ik bij Radio 1 in het programma Nieuws en Co. Na verschillende interviews voor kranten en vakbladen was ik inmiddels goed voorbereid. Ik had zowat elke mogelijke vraag wel een keer voorbij horen komen. Dácht ik. 

 

Totdat volleerd radiomaakster Lara Rense zegt: 'Maud, ik heb je boek gelezen en ik vond het vooral een heel erg lief boek.' Vragend kijkt ze me aan.

 

Oh, hier moet ik dus op reageren.
Lief?
Is mijn boek lief?


 

Ik kan niet veel langer mijn mond houden.
Het is immers radio.
 

Het zal de adrenaline zijn, volgens mij kon ik er best aardig op antwoorden, maar ik kan me niet meer herinneren wat precies...  

 

Op de terugweg in de trein word ik overstelpt met berichtjes:
'Ik heb je gehoord!'
'Wat leuk!'
'Ik hoorde je liedje en wist direct dat jij het was!'

 

Een vrolijke boel. Zelfs wanneer ik 75 boeken als mag afleveren bij een accountantskantoor die de boeken wil gebruiken als relatiegeschenk, word ik 'herkend': 'Hé, ik heb je gehoord op radio 1!'

Maar Lara's opmerking: 'Ik vond het vooral een lief boek' blijft me bezig houden. 
Het was een opening, een voorzet op open doel, en ik schoot 'm er niet in!

Dus ik schrijf het nu gewoon op.

Wat ik had willen zeggen.
Zie het voor je.

Ik zit daar in de studio en Lara zegt:

 

'Maud, ik heb je boek gelezen en ik vond het vooral een heel lief boek.'

En dan zeg ik:

'Nou, Lara, wat leuk dat je mijn boek gelezen hebt!
Lief... lief... je zet me even aan het denken. Weet je, ik denk dat het lief voelt omdat ik het boek geschreven heb vanuit het oogpunt van jongste broer Len (7). Hij leert in het boek langzaam anders naar zijn oudere broer Steef (9) te kijken. Maar ondertussen spelen er onderhuids een heleboel zaken die stiekem toch best wel heftig zijn. Dingen die voor broers en zussen van kinderen met een verstandelijke beperking de realiteit zijn en helemaal niet lief voelen. 

  • Ik denk bijvoorbeeld aan de keren waarin Steef Len zonder aanleiding pijn doet. Uit pure onmacht. Uit enorme frustratie. Omdat hij er simpelweg geen woorden voor heeft. Hoe bedreigend voelt dat eigenlijk voor Len?
  • Ik denk aan de badkamer die volledig bedekt is met water en zeepklodders omdat Steef zijn handen eigenlijk nog niet zelf kan wassen zonder er een knoeiboel van te maken. Hoe gevaarlijk zou het worden wanneer hij de warme kraan zou opendraaien?
  • Ik denk aan Len die zijn ouders hoort praten over dat ze er misschien toch 's nachts uit moeten om Steef te helpen.
  • Ik denk aan hoe Len zich moet voelen wanneer zijn broer dag in, dag uit, week in, week uit, maand in, maand uit 26 keer per dag dezelfde vragen stelt.

Al deze dingen zorgen ervoor dat een volwassen lezer direct de impact voor het gezin begrijpt. Kinderen zullen deze diepere laag links laten liggen en vooral de luchtigheid voelen die het verhaal ook uitstraalt. Dus, Lara, ja, ik denk dat je in die zin wel gelijk hebt. Het is een heel liefdevol verhaal. Samen spelen gaat eigenlijk best goed wanneer je oog hebt voor elkaar. Dat gaat steeds beter als kinderen elkaar gemakkelijk kunnen ontmoeten. Pas dan zul je ook elkaars talent kunnen gebruiken. Want talent... dat heeft iedereen. Je moet alleen wel de kans krijgen dit te zien.'

 

Kijk, als ik dát nou had kunnen zeggen! 

 

Wil je dat jouw kind, leerling of cliënt meer meedoet in de buurt?

Kom dan naar de inspiratiesessie op 11 april. Op de inspiratie-sessie-pagina vertel ik je er alles over!

 

Ben je nieuwsgierig naar het boek?

Ga direct naar de webwinkel. Ik stuur het boek persoonlijk naar je toe, en ik signeer het met veel plezier voor je!
Oh, en je kunt er met iDeal betalen. Lekker makkelijk.