· 

Dit detail maakt meedoen moeilijk... maar zo lukt het!

Scholierencross: samen met de kinderen van je school 800 meter rennen in het bos. Ook Steef wil meedoen.
Ondanks alle goede voorbereidingen lijkt een klein detail dat te voorkomen.


Len is meteen enthousiast, natuurlijk geeft hij zich op!
In februari had hij de kidsrun al gerend. Het zit inmiddels in zijn systeem om elk weekend met Robbert-Jan of mij een rondje te joggen. En ook Steef lijkt er zin in te hebben: 'ik wil met mijn kinderen rennen.'

 

Eerst trainen

Arwen, zijn buurmeisje uit groep 8, zal met hem meerennen. Ik neem Steef, Len en beide buurmeisjes mee voor een gezamenlijke training.
Gezellig!
Het geeft mij ook de kans om Arwen wat tips mee te geven: 'pas je maar aan zijn tempo aan' en 'als hij gaat wandelen, wandel je maar even mee en dan spoor je hem maar weer aan om te gaan rennen.'
Maar ze heeft me eigenlijk niet nodig, ze voelt het feilloos aan, en Steef geniet met volle teugen.

 

 

Oh nee!

Wanneer de grote dag is aangebroken, zien we in het bos alle scholen opgesteld staan op een groot veld. We halen de startnummers op bij de meester, spelden ze op en zoeken een plekje langs de afgezette baan. De meisjes van groep 3 zijn het eerst aan de beurt, daarna de jongens van groep 3, dan de meiden van groep 4, en zo komen alle klassen aan de beurt.

Maar plotseling... klinkt er een harde knal.
Steef krimpt ineen.
Zijn handen bedekken vliegensvlug zijn oren.
Zijn ogen schieten vol met tranen.
Oh nee.... aan een geluidsbeschermer heb ik niet gedacht.
Ik had totaal geen rekening gehouden met de aanwezigheid van... een startschot.

 

Weer een startschot

Angstig kijkt Steef me aan. Kan ik hem geruststellen, terwijl ik weet dat die knal zich elk kwartier herhaalt?
Ik vertel dat het startschot klinkt zodat iedereen weet wanneer hij moet wegrennen.
'Het klinkt écht alleen wanneer een groep begint met rennen, nu is het voorbij. 
Geef je handen maar aan mij, dan hou ik ze vast.'
Maar Steef houdt ze angstvallig op de plek waar ze de meeste bescherming bieden.
Het volgende half uur is hij niet aanspreekbaar. Hij lijkt helemaal van de wereld te zijn.
Zijn hele lijf trilt bij het 2e startschot.
'Kijk Steef, daar gaat Len! Hup Len!'
Steef kijkt wel, maar ziet niets. 
'Er komt nog 1 startschot, Steef, daarna ben jij aan de beurt.'
En met veel moeite lukt het me om hem naar de start te brengen.

 

START!

Als Arwen hem ziet, neemt ze hem mee naar het startvak.
Als ik naar Steef kijk, met zijn handen op de oren en de wazige blik in zijn ogen, betwijfel ik of hij wel gaat rennen.
Iemand van de organisatie tilt hem even op zodat hij de meneer in het rood kan zien die het startschot zal lossen. Maar het maakt niets uit. 
De meest voor de hand liggende reactie na het startschot is een onbedaarlijke huilbui.

Daar klinkt het startschot.
En ik kan niet eens precies volgen wat er gebeurt. 
Maar ik hoor Arwens stem: 'Daar gaan we!'
En jawel...
Steef rent met haar mee.

We rennen naar een plek waar we kunnen aanmoedigen. 
En daar komen ze aan.
Steefs kleine hand in Arwens grote hand.
'Hup Steef, hup Arwen!' roepen we.
En trots begint hij te zwaaien.

Zijn lach... onbetaalbaar.

 

 


Maud Wilms is liedjesmaker, inspirator en schrijfster.

Ze is moeder van Steef (2009) en Len (2011).
Lees hier meer over haar.

 

Maud schreef het boek 'Len en zijn broer.' Een prachtig verhaal voor kinderen van 6-10 jaar die opgroeien met een broer, zus, buurt- of klasgenoot die een beperking heeft. Onmisbaar in je eigen bibliotheek! Je bestelt het boek hier!



Lees meer blogs:


Wil je Mauds hartverwarmende Meedoen-verhalen in je mailbox ontvangen?


Reactie schrijven

Commentaren: 0