'ENDLICH!' roept het Duitse jongetje als Arje weggaat.

Op vakantie speelt Arje met de kinderen op de camping.

Dat gaat vaak goed. Maar soms ook niet.

Dan DOET hij wel mee, maar TELT niet mee.

Laat ik het hem zelf ervaren? Of grijp ik in?

 

(538x gelezen)


'Mag ik spelen met Finn?' Arje heeft zijn ontbijt achter de kiezen en ik veeg zijn mond af. Met moeite schuift hij de campingstoel naar achteren.
'Ja, je mag in het speeltuintje spelen. Nergens anders naar toe, hoor,' waarschuw ik nog even. Snel rent hij naar de speeltuin.

 

Thuis mag Arje niet alleen op straat spelen en moet hij in de tuin blijven. Maar op de camping is de speeltuin vanuit de caravan te zien. Zo houden we gemakkelijk een oogje in het zeil. Hij geniet van de kindjes die hij niet kent, hoort met grote verwondering de verschillende talen aan en maakt met iedereen een praatje. 

 

Als ik vanuit de voortent naar het speeltuintje kijk, zie ik dat hij aan het voetballen is met camping-buurjongen Finn en een ander jongetje dat Duits spreekt. Arje vindt het machtig mooi. 'Schwaisj du swisch ka,' hoor ik hem in zijn beste Duits roepen. Het levert hem vreemde blikken op.
De bal wordt net te hard naar hem geschopt. Hij schrikt even, roept 'AAAAH' en rent er dan lachend en met zijn typische loopje achteraan. Ik zie de jongens giechelen en naar hem wijzen. 
Als ik vanuit de tent blijf kijken, zie ik dat het spel wat venijniger wordt. De bal wordt steeds hoger en harder naar Arje geschopt. Bij elk schot vliegt hij van schrik even op, maar hij blijft lachen en haalt vrolijk de bal. Zielsgelukkig dat hij mee mag doen. Hij heeft totaal niet in de gaten dat de jongens hem liever kwijt dan rijk zijn. 
 

Aangezien we plannen hebben voor de dag en bijna vertrekken, rond ik het spel voor Arje af en neem hem weer mee naar de caravan. 
'ENDLICH!' roept het andere jongetje, zichtbaar blij om van Arje verlost te zijn. 

 

'Vond je het voetballen leuk?' vraag ik Arje.
'Nee,' zegt hij.
Ik probeer hem uit te leggen dat hij dan beter niet kan lachen als kindjes hem plagen. 
'Dan denken de kinderen dat je het leuk vindt, terwijl dat niet zo is. Wat kun je wél doen?'
Maar dát is een moeilijke vraag...

Achteraf denk ik: ik hard eerder in moeten grijpen. Finn bij de hand moeten nemen, het moeten uitleggen, samen met Arje moeten voetballen. 
Tegelijkertijd weet ik dat Arje ook zélf moet ervaren hoe het is als kinderen hem plagen. Hoe moet hij ooit weten wat 'plagen' is, als hij daarvoor continu beschermd wordt?
En... ook kinderen mogen zelf de kans krijgen zélf te ontdekken hoe het werkt wanneer iemand langzamer en anders is dan zijzelf.

 

Gelukkig loopt het niet elke vakantiedag zo. Het meest prachtige moment ontstaat op een zonnige middag. Normaal zou Arje met een grote boog om de hoge trap van de glijbaan heen lopen, zo spannend vindt hij de trap én het glijden. Maar hij adoreert het 5-jarige vakantie-buurjongetje Stan en die staat er bovenop. Vanaf een afstandje bekijk ik enigszins gespannen hoe Arje met moeite de trap van de glijbaan weet te beklimmen. Eenmaal boven, durft Arje er niet meer af. Stan probeert hem op verschillende manieren te helpen. Hij mobiliseert de andere kinderen in de speeltuin en samen ontfermen ze zich over Arje.
Zijn angst voor de glijbaan verdwijnt helaas niet, en ten slotte komt Stan mij halen. 'Mevrouw, één van je kindjes zit op de glijbaan en hij durft er niet meer af.'

Gewéldig vind ik zijn initiatief en de vanzelfsprekendheid van waaruit hij met Arje wil spelen en hem probeert te helpen.

 

Het spanningsveld tussen 'grijp ik in of niet' en 'leg ik uit of niet' vind ik buitengewoon interessant.
Heel vaak lost het zich namelijk vanzelf op.
Maar het komt ook geregeld voor dat kinderen uit angst liever niet met Arje spelen.
De Dalai Lama zei ooit: 'Waar onwetendheid heerst, zal er nooit vrede zijn.'

Angst neem je alleen weg wanneer hij en de kinderen om hem heen heel veel kansen krijgen om elkaar te leren kennen. 
Wanneer hij heel vaak meedoet en heel vaak meespeelt. 
Pas dan wordt het voor iedereen de gewoonste zaak van de wereld dat hij er is. 

En als je buurjongetje- of meisje op de camping een beperking heeft... zul je feilloos aanvoelen hoe je op een gezellig manier samen kunt voetballen. 

Lijkt me prachtig.

 

 

Leuk dat je mijn blog las!

Door mijn blogs en doordat ik op veel plekken kom waar gesproken wordt over inclusie en passend onderwijs, ontvang ik geregeld mailtjes of telefoontjes van ouders die graag willen weten hoe we het hebben aangepakt: het vinden van een reguliere school voor Arje. Ik vond het zelf een enorme klus en vind het fijn om met mijn verhaal andere ouders op weg te kunnen helpen. 

Daarom organiseer ik in juni een webinar over dit onderwerp.
Vanuit je stoel thuis, vertel ik live in een filmpje online, mijn verhaal... waar je ook woont in Nederland en... het kost niets.

In een uur vertel ik hoe we tot de keus van regulier onderwijs voor Arje gekomen zijn. Ik vertel mijn persoonlijke verhaal over de zoektocht naar een school, welke afwegingen meespeelden, de start van zijn schooltijd, de organisatie van de begeleiding, de dingen die helemaal verkeerd gingen en de dingen die goud waard waren én zijn. 

Het is uitermate geschikt voor je wanneer je zelf een kind met een beperking hebt tussen de 2 en de 5 jaar oud en je je aan het oriënteren bent op onderwijs voor je kind. 

 

Wanneer je denkt, dit wil ik niet missen: stuur me dan hieronder een bericht. Ik laat je dan z.s.m. weten wanneer het webinar plaatsvindt. (ik moet even nog een paar technische computerdingetjes uitzoeken, want ik doe dit voor het eerst, maar dat komt goed ;)).
Heb je direct een vraag, typ 'm dan erbij en dan neem ik het mee in het webinar!

Tot gauw!
Maud

 

Ja, ik ben geïnteresseerd in het webinar:

Opmerking: De met * gemarkeerde velden zijn verplicht.

Wil je dit blog delen?

Typ erbij wat je er zo in aansprak.

Of tag de mensen die dit blog zeker even moeten lezen: