· 

Zal ik stoppen met bloggen?

De afgelopen twee jaar schreef ik elke drie weken een blog en plaatste die op mijn website. Een blog over hoe meedoen er voor mijn oudste zoon met beperking uitziet.

 

Ik schreef over alle dingen die in een jaar kunnen voorkomen: Koningsdag, de Scholierencross en over hoe hij op de reguliere school opgenomen wordt als ieder ander. Elke keer genoot ik ervan als er weer een blog uit mijn digitale pen vloeide. 


Een paar maanden geleden bracht ik mijn eerste boek uit met daarin een zeer persoonlijk verhaal. Een verhaal met een gezin in de hoofdrol dat vreselijk veel op het mijne lijkt: ook in het boek heeft de oudste zoon een verstandelijke beperking.

 

Toen de eerste drukke weken na de boekpresentatie voorbij waren, voelde het alsof ik alles wat er te zeggen viel, al gezegd had. 

Wat moest ik nu nog meer kwijt in mijn blogs?

 

Bij alles wat ik schreef vroeg ik me steeds twee dingen af:

  1. Is het wel goed genoeg, betekenisvol genoeg, voegt het wel waarde toe?
    Ik schrijf mijn lied, mijn boek en blog met de hoop dat jij het mooi vindt en er iets aan hebt. En dat velen anderen er ook door geraakt worden. Maar wanneer ik mijn blog op facebook zette, 'deed' dat veel minder dan een actie-foto. Daar kon ik oprecht van balen. Facebooks algoritme houdt niet van externe linkjes, wel van direct geplaatste foto's. En daarbij vroeg ik me af of ik wel 5 minuten van je tijd kan vragen om mijn zorgvuldig geschreven blog te lezen, terwijl het in deze tijd steeds meer gaat om het gelikte plaatje. En dus twijfelde ik: voegt mijn verhaal nou wel echt waarde toe?
  2. Kan ik wel zo open blijven schrijven over mijn kinderen? Op een gegeven moment creëren ze hun eigen digitale identiteit, dan zitten ze toch totaal niet te wachten op de online verhalen die hun moeder over hen schrijft.

 

Een paar weken geleden bereikte mijn getwijfel een dieptepunt. Ik legde al mijn schrijverij op een weegschaal. Ken je dat gevoel? Dat je verlamd wordt door je eigen gedachten? En er daardoor gewoon helemaal niets meer uit je handen komt? Dat deed ik dus op een gegeven moment. Ik deed niets meer. Ik was gewoon een struisvogel die zijn kop in het zand stak. Ik schreef geen blog meer en verscheen een aantal weken niet op social media. Zelfs mijn nieuwsbrief kwam niet in de regelmaat als je van mij gewend was.

 

Een dag na dat het dieptepunt zou ik mijn verhaal vertellen voor een groep van twintig ambtenaren van de Provincie Limburg. Mijn verhaal gaat over de zoektocht naar gewoon meedoen voor mijn oudste kind. Precies dus waar ik ook in mijn blogs over schrijf.

En om dit verhaal nu te vertellen... en de liedjes erbij te zingen.. middenin het moment dat ik overal aan twijfelde...

Pfoe! 


Ik besloot een eenvoudig actieplan te maken:

  • Ik zette de knop om.
  • Ik bedacht dat niemand mijn rode ogen van gisteren vandaag nog zou zien.
  • Ik pakte mijn spullen en reed naar Roermond. 


Dit keer raakte het mensen meer dan anders. Ik merkte het aan het lange applaus na de liedjes, het oprechte gegrinnik na een grappige anekdote en aan tranen die van ontroering openlijk over wangen liepen.

Een week later stond er nog eentje in mijn agenda. Honderd docenten, studenten en mensen uit het werkveld van de opleiding Pedagogiek op Fontys Eindhoven, keken me vol verwachting aan.
Dit is de laatste, zei ik tegen mezelf.
Dit. is. de. laatste. keer.

 

Halverwege merkte ik opeens dat het vanzelf ging. Dat ik helemaal niet twijfelde.

Misschien had ik zonder het te weten, de druk eraf gehaald.

 

Naderhand kwamen veel mensen naar me toe. 'Ik begrijp nu pas de waarde van echt meedoen. Dat maakt dat ik met nog meer waardering naar mijn eigen werk kijk.' 

Ik was er stil van. 
Wilde ik hier mee stoppen?

Hoe haalde ik het in mijn hoofd om mezelf en mijn werk zo te saboteren?


***

Op dat moment wist ik dat ik anders naar mijn twijfels moest kijken. Weet jij ze nog?
Ik zet ze even op een rij, dat praat wat makkelijker:

  1. Is wat ik schrijf, zing of vertel wel waardevol genoeg?
  2. Kan ik zo open over mijn kinderen blijven schrijven?

Ik besefte dat dit niet de juiste vragen zijn. Ze trappen namelijk vreselijk op de rem (Eureka! Vandaar dus die struisvogel-move!).
En dus bedacht ik dat ik mijn vragen ook anders kon opschrijven: 

  1. Hoe maak ik wat ik schrijf, zing of vertel nóg waardevoller voor jou?
  2. Hoe kan ik verhalen over mijn kinderen, die me zoveel inzichten geven, veilig blijven delen? 

Wat een opluchting. Een hoe-vraag is zoveel fijner dan een vraag die je alleen maar met ja of nee kunt beantwoorden!

 

 

De zomer is in volle gang. De komende weken rond ik de laatste opdrachten af. 
Ook maak ik het digitale luisterboek van 'Len en zijn broer' klaar (bijna af!).

 

En daarna hoop ik dat de vakantie ervoor zorgt dat ik langzaam een antwoord krijg op deze nieuwe vragen die ik mezelf stel.

Vragen die zullen zorgen voor een 2.0 versie van mijn verhalen in blogs, liedjes en lezing.

Vragen waarop ik het antwoord nog niet weet (spannend!).

Als jij mijn verhalen nu al een tijdje met plezier leest en er schieten nu (op dit moment!), antwoorden op mijn vragen door je hoofd... stuur me dan met een mailtje: info@maudwilms.nl
Ik ben benieuwd naar je ideeën! Ik schrijf altijd een berichtje terug.

 

Mijn volgende blog (2.0!) verschijnt in september! 

 

Ik wens je een hele fijne zomer!

 

Maud Wilms

 

 

Benieuwd naar mijn boek?

Haal 'm direct in huis: kan hier.
Nu met een fikse korting op het luisterboek!

Eerst meer lezen: kan hier.


Wil je niet meer afhankelijk zijn van facebooks algoritme en mijn blog niet meer missen?

Schrijf je dan nu in voor mijn nieuwsbrief en je ontvang in september mijn blog 2.0!