· 

Steef heeft verdriet. Zó troost ik hem.

Steefs 2 jaar jongere broertje Len mag inmiddels meer dan hij. Wat vindt hij daarvan?


Steef is inmiddels bijna 8 jaar.
Hij speelt nooit op de stoep voor het huis, wandelt nooit alleen naar een vriendje die een paar huizen verder woont, en gaat nooit alleen naar het speeltuintje om de hoek. Hij speelt zelfs bijna nooit in zijn eentje in de tuin.

 

Er is altijd één van ons bij.
Ook al sluiten we onze tuin hermetisch af.
Ook al wonen we in een rustige straat.
Ook al oefenen we al jaren met oversteken.

En eigenlijk doen we met z'n broertje Len (5,5 jaar) precies hetzelfde.

Maar de laatste tijd komt er wat verandering in. Len mocht eens alleen naar de buurmeisjes lopen. En als we naar school wandelen mag hij laten zien hoe goed hij zelf kan oversteken.  
Len is jonger, maar zoveel ouder dan zijn grote broer Steef.

(Ik schreef er al eens eerder dit liedje over:)

Op een vrije middag leeft Steef zich even uit op zijn drumstel. En ik vertel Len dat hij voor het eerst zelf naar het speeltuintje om de hoek mag lopen. 
Opgetogen kijkt hij me aan. Ik geef hem de laatste instructies. 'Ja mam,' zegt hij. 'Ik let goed op.'
Véél rustiger dan normaal loopt hij de magische grens van het tuinhekje door. Hij kijkt wel vijf keer naar links en naar rechts voordat hij oversteekt. 

Even later is Len alweer thuis. Hij had niet durven aanbellen bij zijn vriendje. 'Toe maar, Len, dat mag best,' spoor ik hem aan.
Inmiddels is Steef beneden als Len voor de tweede keer de tuin uitloopt.

'Ik wil mee,' zegt Steef. 'Mam, ik wil mee,' en hij kijkt me vragend aan.


 

Hoe leg ik dit aan hem uit?

Ik weet dat ik vooral heel duidelijk moet zijn over dat hij écht niet mee mag. Maar ik worstel met het zoeken naar de juiste woorden.

Ik vertel hem dat het niet kan.
Dat het te gevaarlijk is voor hem. Dat hij de straat zomaar oversteekt als hij een poesje, een scooter of een ander kindje ziet. En zo zijn er nog wel een paar redenen te bedenken. 
Het schiet door mijn hoofd dat ik Len ook niet verantwoordelijk wil en kan maken voor de veiligheid van zijn broer. 

Langzaam krijgt Steef het door. Hij mag écht niet mee met Len. 
En hij huilt.
Hard.
Hij slaat me, hij knijpt me, hij bonkt zijn hoofd tegen het mijne.
Dikke tranen rollen over zijn wangen.

 

Muziek

Ik til hem op, hij slaat zijn benen om me heen als een aapje, zoals altijd. We knuffelen lang en hij wordt rustig. 

Ineens schiet me te binnen dat ik vanochtend een trombone heb opgehaald.
'Steef, ik heb iets heel leuks wat ik je wil laten zien!'
'Ja?' vraagt hij aarzelend.
'Ja, echt iets voor jou! Kom!'
Ik pak zijn hand en samen halen we de koffer.
Als ik het instrument uitpak, glinsteren zijn ogen.
'Een trombone!' roept hij enthousiast, maar hij legt zijn handen direct op de oren.

Hij vindt muziekinstrumenten fantastisch, maar als hij zich nu al zorgen maakt over het geluid, kan hij er niet van genieten. Ik haal zijn gehoorbeschermer en zet 'm op zijn oren.
'Ik wil ook!' roept hij nu.

Hij vergeet zijn tranen.
Zijn lijf ontspant.
Zijn verdriet verdwijnt als sneeuw voor de zon, en... hij krijgt er nog meer geluid uit dan ik!

 


Maud Wilms is liedjesmaker en inspirator.
Ze is moeder van Steef (2009) en Len (2011).
Lees hier meer over haar.

 

Maud schreef het voorleesboek 'Len en zijn broer - een verhaal waarin iedereen meedoet.' Het is ideaal voor kinderen die in hun omgeving opgroeien met een kind dat een beperking heeft. Je bestelt het hier!



Lees meer:


Wil je Mauds hartverwarmende meedoen-verhalen in je mailbox ontvangen?