Arje heeft verdriet. Zó troost ik hem.

Arje is inmiddels bijna 8 jaar.
Hij speelt nooit op de stoep voor het huis, wandelt nooit alleen naar een vriendje die een paar huizen verder woont, en gaat nooit alleen naar het speeltuintje om de hoek. 

Hij speelt zelfs bijna nooit in zijn eentje in de tuin.


(Gelezen door 652)


Er is altijd één van ons bij.
Ook al sluiten we onze tuin hermetisch af.
Ook al wonen we in een rustige straat.
Ook al oefenen we al jaren met oversteken.

En eigenlijk doen we met z'n broertje Loek (5,5 jaar) precies hetzelfde.

Maar de laatste tijd komt er wat verandering in. Loek mocht eens alleen naar de buurmeisjes lopen. En als we naar school wandelen mag hij laten zien hoe goed hij zelf kan oversteken.  
Loek is jonger, maar zoveel ouder dan zijn grote broer Arje.

(Ik schreef er al eens eerder dit liedje over:)

Op een vrije middag leeft Arje zich even uit op zijn drumstel. En ik vertel Loek dat hij voor het eerst zelf naar het speeltuintje om de hoek mag lopen. 
Opgetogen kijkt hij me aan. Ik geef hem de laatste instructies. 'Ja mam,' zegt hij. 'Ik let goed op.'
Véél rustiger dan normaal loopt hij de magische grens van het tuinhekje door. Hij kijkt wel vijf keer naar links en naar rechts voordat hij oversteekt. 

Even later is Loek alweer thuis. Hij had niet durven aanbellen bij zijn vriendje. 'Toe maar, Loek, dat mag best,' spoor ik hem aan.
Inmiddels is Arje beneden als Loek voor de tweede keer de tuin uitloopt.

'Ik wil mee,' zegt Arje. 'Mam, ik wil mee,' en hij kijkt me vragend aan.

Hoe leg ik DIT aan hem uit...?

Ik weet dat ik vooral heel duidelijk moet zijn over dat hij écht niet mee mag. Maar ik worstel met het zoeken naar de juiste woorden.

Ik vertel hem dat het niet kan.
Dat het te gevaarlijk is voor hem. Dat hij de straat zomaar oversteekt als hij een poesje, een scooter of een ander kindje ziet. En zo zijn er nog wel een paar redenen te bedenken.
Het schiet door mijn hoofd dat ik Loek ook niet verantwoordelijk wil en kan maken voor de veiligheid van zijn broer. 


Langzaam krijgt Arje het door. Hij mag écht niet mee met Loek. 
En hij huilt.
Hard.
Hij slaat me, hij knijpt me, hij bonkt zijn hoofd tegen het mijne.
Dikke tranen rollen over zijn wangen. Ik til hem op, hij slaat zijn benen om me heen als een aapje, zoals altijd. We knuffelen lang en hij wordt rustig. 


Ineens schiet me te binnen dat ik vanochtend een trombone heb opgehaald.
'Arje, ik heb iets heel leuks wat ik je wil laten zien!'
'Ja?' vraagt hij aarzelend.
'Ja, echt iets voor jou! Kom!'
Ik pak zijn hand en samen halen we de koffer.
Als ik het instrument uitpak, glinsteren zijn ogen.
'Een trombone!' roept hij enthousiast, maar hij legt zijn handen direct op zijn oren.

Hij vindt muziekinstrumenten fantastisch, maar als hij zich nu al zorgen maakt over het geluid, kan hij er niet van genieten. Ik haal zijn gehoorbeschermer en zet 'm op zijn oren.
'Ik wil ook!' roept hij nu.


Hij vergeet zijn tranen.
Zijn lijf ontspant.
Zijn verdriet verdwijnt als sneeuw voor de zon, en... hij krijgt er nog meer geluid uit dan ik!

 

Verhalen als deze vertel én zing ik als BuitenGewoon sprekerJe kunt me inzetten tijdens symposia, congressen en studiedagen. 

Organiseer jij binnenkort een symposium, congres of studiedag voor je collega's of je personeel? Dan is mijn GRATIS E-book met 29 tips en meer inspirerend moois écht iets voor jou!
Hier vind je meer informatie over het GRATIS E-book.