'Gaat Arje naar een reguliere school? Zijn beperking zal wel niet zo erg zijn.'

Wanneer ik mensen vertel dat Arje naar een reguliere school gaat, reageren ze vaak met:


'Arje zal wel gewoon mee kunnen in de klas.'
'Zijn beperking zal wel niet zo erg zijn.'
'Hij zal wel niet zo'n last hebben van alle prikkels.' 
'Míjn kind zou het tempo op een reguliere school niet aankunnen.'

 

 

'Wordt ie niet gepest?'


 

---

De meester en de juf van Arje maken plannen om hun verjaardagen feestelijk te vieren. 'We gaan naar Park de Hoge Veluwe om daar met de klas te fietsen. We huren dan een tandem voor Arje en oh ja... de begeleiding is ook al rond.'

 

Het zijn deze, ogenschijnlijk kleine, dingen die mij een heel warm gevoel geven. Arje hoort er helemaal bij. Ik bespeur nergens twijfel, gedoe of moeite. Als zijn moeder kan ik me ongelooflijk goed voorstellen dat dit er ook wel eens is. Een dagje uit met Arje ervaar ik namelijk zelf wel eens als een hele onderneming. Des te meer zorgen juist dit soort momenten ervoor dat ik me enorm dankbaar voel.

 

De reacties van de mensen die ik hierboven even noemde... die begrijp ik helemaal.

Als geen ander.

Want het zijn precies deze gedachten die ik ook had toen we een reguliere school voor Arje probeerden te vinden.
Zou hij de prikkels wel aan kunnen? Zou hij wel mee kunnen met de rest? Zou hij niet gepest worden? 
En natuurlijk schoot ook dit wel eens door mijn hoofd...

Misschien is zijn beperking wel te groot om het te kunnen laten slagen...

 

Arje zit nu in groep 4. Mijn gedachten dwalen af naar 6 jaar geleden. Na het bezoeken van maar liefst 7 basisscholen, vonden we uiteindelijk deze reguliere school in de buurt die samen met ons deze weg in wilde slaan. Zónder te weten welke beren we zouden tegenkomen.

En geloof me, die beren waren er.

Vanaf het begin. 
Ik voel enige terughoudendheid bij mezelf om die beren zo openlijk met je te delen.

Want ze zeggen namelijk echt niet álles, maar geven wel duidelijk weer voor welke uitdaging we stonden (staan):

Dat Arje een zeldzame chromosomenafwijking had, wist je misschien al wel. 
Maar toen hij 4,5 was en voor het eerst naar groep 1 ging, was hij niet zindelijk. Hij kon nét lopen, amper praten, en zijn IQ was gemeten beneden de 55. Tel daar een overgevoeligheid voor geluid bij op in een kleuterklas met 25 kinderen, en je hebt een stelletje beren voor je staan waar je u tegen zegt.

 

Als ik er in die tijd te lang bij stil stond, duizelde het me.

Als ik met andere ouders deelde waarmee ik bezig was, verklaarden ze me nog net niet voor gek.
'Maud,' zeiden ze, 'Denk je nou serieus, dat dát goed gaat? Waar begin je aan?'

Ik had er dus niet zoveel aan om lang naar die beren te kijken. Dat zou me verlammen.
 

Ik voelde met heel mijn hart dat Arje er ook mocht zijn.

Dat hij de andere kinderen in de buurt ook mocht leren kennen.
De voordelen van het idee dat zij hem zouden leren kennen waren voor mijn gevoel ongekend. Zijn wereld zou groter worden, maar die van hén ook!

Zijn klasgenoten zouden niet meer met een grote boog om hem heen lopen, ze zouden hem niet meer aanstaren of achter zijn rug over hem fluisteren.
En dat alles vanwege het idee dat ze aan hem gewénd zouden zijn.
Omdat ze elke dag opnieuw weer samen zouden leren en spelen.

 

Nu, 6 jaar later... is het voor Arje's klasgenoten de gewoonste zaak van de wereld dat hij mee gaat naar Park de Hoge Veluwe.
Voor hen is het heel vanzelfsprekend dat het zo georganiseerd wordt dat hij mee kan fietsen. 
Er bestaat geen twijfel over.
Jong geleerd is oud gedaan. 
Deze ervaring nemen ze voor de rest van hun leven mee.

 

 

Ik deel mijn verhaal in een webinar! Ben jij erbij?

Toen ik 6 jaar geleden op zoek ging naar een reguliere school voor Arje, was het moeilijk om aan informatie te komen. Ik was vooral op zoek naar de verhalen van andere ouders. Hoe hadden zij deze wens, dit idee... om hun kind met beperking naar een reguliere school te laten gaan, vorm gegeven? Gelukkig vond ik een drietal ouders die mij met hun verhaal enorm geholpen hebben. 

 

Dat is voor mij de reden om nu op mijn beurt anderen op weg te helpen.
Deze keer ga ik een stapje verder dan het schrijven van een blog.

Deze keer geef ik een webinar waarin ik mijn persoonlijke verhaal vertel. 
Heb je een kind met een beperking (welke beperking dan ook)?
En ben je op zoek naar een school voor je kind?
Dan is dit webinar een echte must-see. Zonder twijfel.
Ik denk dat je het heel interessant zult vinden. 

 

Ik vertel je hoe we de beren één voor één hebben aangepakt.
Ik vertel je wat geweldig goed gaat.
Ik vertel je wat ik zo nu en dan nog steeds best moeilijk vindt.
Ik ga de schoolkeus niet vóór je maken. 
Ik vertel je gewoon mijn verhaal in de hoop dat ik je verder help.

 

Wat is een webinar?

Een webinar kun je vergelijken met een lezing, maar dan online.

Op 12 juni om 20u kun je vanuit je luie stoel met je laptop op schoot meekijken naar een live filmpje. 

Ik stuur je via mail een link toe. Hiermee kom je in een digitale omgeving. 

Daar zie je mij live mijn persoonlijke verhaal vertellen. 

Waar je ook woont in Nederland, je kunt gewoon meekijken!
Mijn verhaal duurt ongeveer een half uur en daarna is er gelegenheid tot het stellen van vragen. 

 

Ja, ik ben erbij op dinsdag 12 juni om 20u:

Meld je hier aan. Als je je aanmeldt, stuur ik je een bevestiging van je aanmelding.

Drie dagen voor aanvang van het webinar stuur ik je een mail met de juiste link voor het webinar.

Opmerking: De met * gemarkeerde velden zijn verplicht.